|
|
|
|
|||||
|
||||||||
|
|
||||||||
|
Legitimiteit Postcodeloterij is twijfelachtig, maar niet vanwege privacy De bewust niet aan de postcodeloterij deelnemende mevrouw wekt met het aanspannen van een rechtszaak in de eerste plaats vooral medelijden op. Een volstrekt kansloze zaak, van het kaliber van de rokers die beweerden dat zij in de jaren tachtig nog niet wisten dat roken schadelijk voor de gezondheid was. Op het tweede gezicht is er toch een punt te maken, maar deze kans blijkt gemist, zo zie ik in Rb. Amsterdam 20 juni 2007 (LJN: BA7530). Kortweg komt het erop neer dat de door de eiser aangevoerde gronden ontleend aan inbreuk op de persoonlijke levenssfeer niet van dien aard zijn dat de handelswijze van de postcodeloterij daarmee onrechtmatig is. Dit is ook niet zo’n sterk argument, dat het feit dat de festiviteiten plaatsvinden bij jou in de straat je privacy aantast en al helemaal niet dat de postcode een persoonsgegeven is (wat een postcode in de zin van de Wbp ook niet is, immers niet herleidbaar tot een natuurlijke persoon) die zonder toestemming wordt gebruikt. Dat laatste is ongeveer van het niveau om het verzenden van een e-mail als een inbreuk op een merk te zien, zoals XS4ALL ooit aanvoerde in de Ab.fab-zaak. Wat de eiser ook aanvoert is fear-appeal, dat mensen meespelen omdat ze bang zijn om, eenvoudig gezegd, als sufferds te worden gezien als hun postcode in de prijzen valt. Dit nu maakt dat mijns inziens de handelswijze van de Postcodeloterij mogelijk in strijd met de Wet op de Kansspelen. In een groot aantal rechtszaken is bepaald en zo blijkt ook uit het nationale en Europese beleid dat gokverslaving moet worden voorkomen. Mede om die reden is voor het reclame-maken voor kansspelen een aparte vergunning nodig. Mijn wenkbrauwen fronzen bijzonder bij de steeds weer nieuwe uitnodigingen voor oh zo fijne avondjes in Holland Casino. Deze excessieve reclame kan mijns inziens niet gerechtvaardigd worden onder het motto dat hiermee mensen gewezen wordt op een gecontroleerde, niet-criminele gokomgeving. Dat kan ook minder frequent en op een minder opdringerige wijze. De Postcodeloterij maakt uitbundig reclame en mede door de gepersonaliseerde mailings met daarin de “voorkomt dat gij een sufferd wordt” melding overschrijdt zij wat mij betreft de grenzen van hetgeen met het nationale gokbeleid wordt beoogd. Zolang volstrekt bonafide aanbieders van gokdiensten vanuit Engeland (Ladbrokes) geen vergunning krijgen om hun diensten via internet aan te bieden en de rechters keer op keer deze merkwaardig genoeg binnen het privaatrecht gevoerde procedures (niet handhaving Wet op de Kansspelen, maar via onrechtmatige daad, meer in het bijzonder het ongeoorloofde voorsprong argument) in het voordeel van de Nederlandse aanbieders beslissen, lijkt me dat een mevrouw zoals in deze zaak recht op enige schadevergoeding toekomt. In ieder geval zou de Postcodeloterij op vingers getikt mogen worden. Arno R. Lodder Amsterdam, 20 juni 2007 |
|||||||
