|
|
|
|
|||||
|
||||||||
|
|
||||||||
|
Op 25 april 2008 nam Egbert Dommering na 20 jaar ‘afscheid’ als hoogleraar informatierecht aan de UvA. Zijn rede is een mooi, beklemmend essay over technopessimisme met fraaie vanuit de Franse historie getrokken lijnen naar het internettijdperk. Zijn verwijzingen naar wetenschappelijke literatuur uit de twee achterliggende decades zijn beperkt, maar doorspekt met vele, veelal Franse citaten.[1] De rede heeft wat weg van een pleidooi, in dat het één kant, de negatieve, van maatschappelijke ontwikkelingen schetst.[2] Enerzijds is het betoog daarom overtuigend, maar anderzijds mist het hierdoor overtuigingskracht, te meer daar beschreven wordt zonder dat er oplossingen voor de geschetste problemen worden gegeven. Dommering is echter niet iemand die slechts één kant van de zaak beheerst, de spelende vragen niet zou onderkennen, of de antwoorden of tenminste antwoordrichtingen niet zou weten. Naar ik aanneem zal hij bewust voor deze presentatievorm hebben gekozen en het resultaat is geslaagd te noemen. In prachtige zinnen voert hij de lezer door de materie en laat deze onder af en toe een lach of meewarig knikken in ontluistering achter: Dommering est mort, vive Dommering![3] [1] Een snelle telling van de citaten levert 2 Duitse, 3 Nederlandse, 7 Franse en 13 Engelse citaten op (waarbij de 22 buitenlandse tevens in het Nederlands zijn opgenomen). [2] Zie in vergelijkbare zin de bespreking van Tina van de Linden in Tijdschrift voor Internetrecht 2008-4. [3] De slotzin van het op de laatste pagina opgenomen Curriculum vitae vermeldt namelijk dat Dommering na zijn 65ste de leerstoel ‘Theorie van het Informatierecht’ gaat bekleden en de advocatuur blijft beoefenen. |
|||||||
